ՆՈՐ ՆԱԽԱԳԱՀ ՀԱՅԱՍՏԱՆՈՒ՞Մ
Գրիգորի Խարկիև, Մոսկվա
Վերջերս ամեն անգամ գրելիս կարծել եմ՝ վերջին անգամն է: Կարծել եմ՝ կախարդանքն անհետանալու է, և մենք, չնայած Հայաստանում տիրող արտառոց երևույթներին, ականատես ենք լինելու ավելի քաղաքակիրթ քննարկման: Դե, բացի այդ, մարդ մի քիչ էլ պետք է վայելի Մոսկվայի ամառային օրերը, քանի որ դրանք այնքան էլ շատ չեն:
Վերջին հարցազրույցի ընթացքում Քոչարյանի դուրս տվածները դժվարամարս ակտ էին: Կախարդանքը կարծես դեռ մնում է, առնվազն՝ Քոչարյանի սահմանափակ մտքի մեջ:
Հիմա եկեք տեսնենք, թե այսօրվա դրությամբ ինչ ունենք:
· Ռոբերտ Քոչարյան անվամբ մի նախկին նախագահ, ով բողոքում է, թե բավարար իշխանություն չունի՝ առաջին նախագահ և իր հաջորդի հիմնական ընդդիմախոս Տեր-Պետրոսյանին բանտարկելու համար:
· Տեր-Պետրոսյան քաղաքացի, որ հանդգնել է վերջին՝ փետրվարյան ընտրություններին մարտահրավեր նետելու Սերժ Սարգսյանին: Սերժ Սարգսյանը պաշտոնավարում է իբրև նոր նախագահ, և գրողի ծոցը կորչի քվեների հաշվումը, գրողի ծոցը օրենքը. սվիններով հառա~ջ:
· Ըստ որոշ լուրերի, Քոչարյանը մերժում է դուրս գալ Երևանի նախագահական համալիրի նախագահական կացարանից: Նա չի կարծում, թե ուրիշ որևէ մեկը կարող է ղեկավարել Հայաստանը, ոչ նույնիսկ իր կողմից նշանակված մարդը: Եվ ուրեմն՝ ինքը պետք է մոտ մնա նրանց, ովքեր դեռ իշխանության են, և բնակվի նախագահական կացարանում՝ հավերժ նախագահ լինելու իր փայփայած անդիմադրելի զգացմանը մեկ այլ ծավալ հաղորդելու համար:
· Իր հաջորդին պատճառած նրա վնասը բավարար չէ: Հիմա նա ուզում է վստահանալ, որ իր հաջորդը չի շեղվելու կամ, տրամաբանական կառավարում իրականացնելու նպատակով, մեղմացում չի ցուցաբերելու: Նախկինում Սերժ Սարգսյանը տրամաբանական լինելու ախտանիշ է դրսևորել, ինչը, Քոչարյանի տարփողած "միակ տղամարդու" իր կարծեցյալ կերպարի համեմատ ըստ իրեն նշանակում է թույլ լինել:
· Թերևս Սերժ Սարգսյանը չափազանց երկար է եղել երկրի 4-րդ, 3-րդ, 2-րդ դեմք՝ իբրև 1-ին դեմք իսկապես արդյունավետ լինելու և իր ուղին հարթելու համար: Հուսամ՝ սխալ եմ: Որպեսզի դա պատահի, Սերժ Սարգսյանը պետք է ինքն իրեն ձերբազատի Քոչարյանի ուրվականից ու հովանավորչությունից: Եվ պետք է մագիլազրկի Քոչարյանին՝ վնասազերծելով նրա վարձկաններին կառավարության կազմում և կառավարությունից դուրս:
Գուցե և սա երազային մտածողություն է:
· Հարցաքննությունների և վախի մթնոլորտի տարածման շարունակություն: Ընդդիմադիր գործիչներին բանտերում պահել՝ առանց դատավարության, չնայած Քոչարյանն այնքա'ն վստահ էր, որ նրանք ընդգրված էին իշխանությունը բռնի յուրացնելու դավադրության մեջ: Քոչարյանը բազմիցս հայտարարել է, որ իրենք այդ դավադրության, ինչպես և զենքի առկայության "հավաստի ապացույցներ" ունեն: Արդեն չորս ամսից ավելի է անցել:
· Ռեպրեսիվ մեխանիզմների ընդլայնում. խորհրդային համակա՞րգն է արդյոք վերադառնում:
· Մարտի 1-ի դեպքերի՝ խաղաղ ցույց անող քաղաքացիների սպանությունների իրավաչափ քննության մերժում: Եվ դրա համար Տեր-Պետրոսյանին են մեղադրում: Սա այն չէ՞, ինչ երիտթուրքերն էին ասում, և այսօր էլ նրանց ժառանգներն են ասում՝ իրենց իրականացրած ցեղասպանությունն արդարացնելու համար: Զոհերն են մեղավոր կողմը. ցուցարարներն ու նրանց ղեկավարներն են պատասխանատու իշխանությունների կատարած գազանաբարո վայրագությունների համար:
· Ընտրությունների ընթացքում տված խոստումների և ժողովրդի լիակատար անտեսում:
· Արտաքին քաղաքականություն, որ լավագույն դեպքում կարող է բնութագրվել իբրև "Սովետ Լայթ"՝ թույլ խորհրդային, իսկ վատագույն դեպքում՝ իբրև պատեհապաշտական՝ սակայն լիովին զուրկ խորհրդային հզորությունից կամ հեռահար ռազմավարությունից: Երկար ժամանակ առաջ ծանր գնով ձեռք բերված հնարավորությունների վատնում՝ հանուն Վաշինգտոնից, Մոսկվայից, Բրյուսելից "միավորներ վաստակելու"` մանկապարտեզի երեխաների նման:
Կատարվածը թերևս գործող նախագահի իմացած միակ ձևն է ազգաբնակչությանը հանդարտեցնելու: Շատ նման Վիետնամում և այլուր ամերիկյան "հանդարտեցման" քաղաքականությանը, կարծես Հայաստանի ժողովուրդն արտաքին թշնամի է, որին անհրաժեշտ է պարտության մատնել:
Սարգսյանը կարիք չուներ Քոչարյանին կապկելու:
Ո՞վ է Հայաստանի նախագահը: Քոչարյա՞նը: Թե՞ Քոչարյանի բնութագրած Սարգսյանը:
Լավ, ես գնացի Արբատի սրճարանները:
Ընդմիջման կարիք ունեմ:
Գրեք Ձեր մեկնաբանությունը