khosq.com

On Friday, the Executive Body of the Republican Party of Armenia made a decision to nominate Hovik ABRAHAMYAN as a parliamentary candidate in constituency No. 17. What is such decision accounted for and hasn’t it given rise to controversies between the “old and new” Republicans, as claimed by some people?

In response to our questions, RPA Press Secretary EDUARD SHARMAZANOV presents his comments.

“The issue has been speculated in the press many times. I must say that those rumors do not correspond to the reality. Discussions and even controversies inside à party are always possible, and this is normal. But as regards the issue of nominating a candidate in constituency No. 17, there was no controversy here.

You are aware that there was a vacancy in the constituency in connection with Henrik Abrahamyan’s assuming a new post. And as an active participant in the political processes and a member of the political coalition, the Republican decided to propose its own candidate considering that there are a lot of unresolved problems in that constituency like in many others.

In this particular case, that candidate is Hovik Abrahamyan, member of the RPA council. In its session, the executive body unanimously proposed Mr. Abrahamyan’s candidacy, considering his authority and experience as well as the activities implemented in the region.”

“According to the scenarios circulated in the press and behind the curtain, Hovik Abrahamyan ‘is going’ to replace Tigran Torosyan in the post of the NA Speaker. According to another scenario, there’s going to be a ‘castling’, i.e. Hovik Abrahamyan will assume the post of the Head of the faction and Karen Karapetyan will be appointed as the Head of the presidential staff.”

“I am the Press Secretary of the party, and I can never make assumptions; I make my statements based on facts. And the fact is that the party did not discuss any other issue apart from the nomination of Hovik Abrahamyan’s candidacy. Neither the issue of changing the NA Speaker nor anything else of the kind was included in the agenda. We work in a transparent manner, together with our public and our colleagues from the press, and should anything of the kind be discussed, the mass media will be the first to know about it.”

“Not satisfied with the ‘March 1’, the opposition declares of its intention of ‘seizing’ the Freedom Square and then coming to power at any price, regardless the decision of the Mayor’s Office. How do you estimate this objective?”

“Let’s note first of all that Ter-Petrosyan’s team is not the only representative of the opposition. There is an opposition inside the Parliament, and there is an opposition outside the Parliament which, by the way, supports neither the ideas of Mr. Ter-Petrosyan nor the activities of his team. So, let’s not consider them merely as representatives of the opposition. They may be labeled as an extremist opposition or revanchists, i.e. a group of people who are striving for a revanche.

There is only one way in the civilized world. That is, to initiate reforms in a normal way, through evolutions. All the reforms should be implemented in compliance with the Constitution and our international commitments.

If our colleagues from the opposition camp are striving for a shift of power, they may achieve that through elections. And if they consider that they should hold demonstrations by all means, they are free again; they may exercise those rights in accordance with the Constitution and the law recently adopted by the National Assembly.

As recently mentioned by the President of the Republic, elections to the local self-government bodies are really going to be held in autumn. Let them have their participation, win and work. After all, democracy is the power of the majority which takes into consideration the views of

the minority. The President and the ruling coalition have announced many times and proven by their deeds that they are ready to vest certain authorities in the opposition. The Parliament will soon discuss the issue, and certain positions will soon be offered to our colleagues belonging to ‘Heritage’ faction as well.

Վարկածը, թե Տեր-Պետրոսյանի երեկվա միտինգն իրենից ներկայացնում էր պիար, որի նպատակն էր թույլ չտալ մոռանալ Նեռի մասին, այնուամենայնիվ այնքան էլ համոզիչ չէ։ Քանզի նման ապաշնորհ կազմակերպման դեպքում մոռացությունն անշուշտ նախընտրելի է։

Բացի բոլորին անասելի ձանձրացրած անեծքներից ու ազատագրական պայքարը շարունակելու հերթապահ երդումներից, ոչ մի նոր բան մենք այդպես էլ չլսեցինք։ Ինչպես միշտ՝ թշնամու փնտրտուք։

«Վհուկների» գոյության եւ որոնումների պատրանքը մարդկության ողջ պատմության յուրօրինակ սեւեռուն գաղափարն է։ Իբր՝ կա մի այդպիսի թշնամի, որին պետք է ոչնչացնել ամեն գնով, վերացնել, ու բոլորի վիճակը միանգամից կթեթեւանա։ Այս գաղափարը կարմիր թելի պես անցնում է պատմական բոլոր դարաշրջաններով, տեղ գտնում դիվանագետների աշխատություններում, հանգիստ գոյակցում գիտական եւ լուսավորչական առաջադեմ գաղափարների հետ, կրնկակոխ հետեւում սոցիալական տարբեր ուտոպիաներին ու բուռն ծաղկում հեղափոխական փոփոխությունների մթնոլորտում։

Բողոքականները հալածում էին կաթոլիկներին, կաթոլիկները՝ բողոքականներին, ինկվիզիտորները՝ հերետիկոսներին, Ֆրանսիական մեծ հեղափոխության կարբոնարները հետապնդում էին միապետականներին, բոլշեւիկները՝ «համաշխարհային հակահեղափոխության հիդրային»... Տարբեր ժամանակներում «վհուկների» դերում եղել եւ շարունակում են լինել հուգենոտներն ու ճիզվիտները, այլադավաններն ու ազգային փոքրամասնությունները, ժողովրդի թշնամիներն ու հրեաները։

Այժմ հհշականների պատկերացմամբ վհուկներ են բոլոր նրանք, ովքեր իրենց հետ չեն։ Իսկ ՀՀՇ վարչությունը հանդես է գալիս որպես բարոյական քաղաքացու աուսվայս, դրա հետ մեկտեղ նաեւ հայոց աշխարհում ապրելու իրավունք շնորհող ատյան։ Բարոյազուրկին՝ ի՞նչ իրավունքներ։

Ի դեպ, «բարոյազուրկ» բառը երեկվա միտինգում հոլովվեց հավանաբար հազար անգամ։ Ինչը, թեպետ, ամենեւին էլ զարմանալի չէ. բարոյականության պաշտպանության ճակատում նեոբոլշեւիկներն այնքան սրատես են, որ աչքերը դուրս են ընկնում ակնակապիճներից։

«Բարոյազուրկ» բառին երեկվա միտինգում գործածության հաճախականությամբ մի քիչ զիջեց «ֆաշիստ» բառը՝ իր ածանցյալներով։ Ըստ որում արտաբերվում էր այնպիսի ատելությամբ, ինչպիսին բնորոշ չէր նույնիսկ Ստալինգրադի ճակատամարտի մասնակիցներին։ Այնուամենայնիվ ԽՍՀՄ քաղաքացիները բնազդաբար զգում էին, որ Ստալինի արմատավորած գաղափարախոսությունն առանձնապես չի տարբերվում նացիստական Գերմանիայում տիրող բարքերից։

Տարրական օրինակ. ե՛ւ Խորհրդային Միությունում, ե՛ւ ֆաշիստական Գերմանիայում այն ժամանակներում արգելված էր 20-րդ դարի գրեթե ողջ արվեստը։ Շագալը, Մալեւիչը, Կանդինսկին, Մաքս Էռնստը, Բրետոնը, Մոդիլիանին՝ կերպարվեստում, Ռեմարկը, Հեմինգուեյը, Թոմաս Մանը, Ստեֆան Ցվեյգը, Նաբոկովը, Պրուստը, Ջոյսը, Բաբելը՝ արձակում։ Կային, իհարկե, նրբություններ ու նրբերանգներ առանձին անհատների պարագայում, բայց դա չի փոխում ընդհանուր պատկերը։

Գերմանիայում՝ Նիցշեի, իսկ ԽՍՀՄ-ում Մարքսի նշանի ներքո արգելվեցին բոլոր դպրոցներն ու ուղղությունները՝ սյուրռեալիզմը, էքսպրեսիոնիզմը, նույնիսկ ֆուտուրիզմը, որի սկզբնավորողը առել ֆաշիստ Մարինետտին էր։

Կյանքի այլ ուրախությունների եւ, մասնավորապես, համակենտրոնացման ճամբարների մասին ընդհանրապես չենք խոսում։ Կրուպսկայան 30-ական թվականների կեսերին ասում էր, որ եթե Լենինը ողջ լիներ, Ստալինը նրան էլ կնստեցներ։

Վերադառնանք սակայն երեկվա միտինգին, թեեւ, եթե անկեղծ, մահու չափ չենք ուզում դա անել։ Դե, անհետաքրքիր է այդ պրիմիտիվիզմը, ձանձրույթից այնպես ես հորանջում, որ կզակդ դուրս է ընկնում։ Ոչ մի ինքնատիպ բան, ռեժիսորական ոչ մի նոր հնարք։

Վերցնենք թեկուզ Տեր-Պետրոսյանի ճառը, ավելի ճիշտ, նրա մոտենալը խոսափողին։ Չի կարելի, չէ՞, այդպես. մոտեցավ, տարածեց ձեռքերը Մուսոլինիի պես, հանգստացրեց հրճվանքից տնքացող երկու սեռերի բետեէռներին... Իսկը մանկապարտեզ, ազնիվ խոսք։ Մինչդեռ հիշեք Կեսարի՛ն։

Մ.թ.ա. 46 թվականին ափ իջնելով Աֆրիկայում՝ պոմպեոսականների մնացորդները ջախջախելու համար, Կեսարը սայթաքելով վայր ընկավ, բայց չկորցնելով իրեն, թեւատարած գրկեց հողն ու բացականչեց. «Դու իմ ձեռքերո՛ւմ ես, Աֆրիկա», ինչով վատ կանխանշանը վերածեց բարի նշանի։

Ի՞նչն էր խանգարում միտինգի կազմակերպիչներին կազմել սցենարն այնպես, որ խոսափողի կողմն ուղղվելիս Տեր-Պետրոսյանը սայթաքեր, ընկներ, թեւատարած գրկեր հարթակն ու բացականչեր. «Դու իմ ձեռքերո՛ւմ ես՝ հայոց աշխարհ», ինչը շատ ավելի տպավորիչ կդարձներ հաջորդած ելույթը։

Այստեղ, ճիշտ է, կա մի նրբություն, որին ուշադրություն չեն դարձրել ո՛չ Սվետոնիուսը, ո՛չ էլ Պլուտարքոսը։ Կեսարի մեծությունն ամփոփված էր ոչ միայն նրա հնարամտության, այլեւ ինքնատիրապետման մեջ։ Ընկնելով, նա զսպեց իրեն, որ ակամա չհայհոյի լատիներեն, քանզի եթե հայհոյեր, ապա դրան հաջորդած «Դու իմ ձեռքերո՛ւմ ես, Աֆրիկա» բացականչությունն արդեն այդչափ տպավորիչ չէր լինի։

Ամենայն հավանականությամբ, միտինգի կազմակերպիչները մտավախություն էին ունեցել, որ Տեր-Պետրոսյանի ընկնելը կարող է ուղեկցվել հայհոյանքի հեղեղով, ուստիեւ որոշել էին ռիսկի չդիմել։ Ինչո՞ւ մի ավելորդ անգամ շփոթեցնել կողմնակիցներին ու ոգեւորել թշնամիներին։

Չէ՞ որ առջեւում դեռ այնքա՜ն միտինգներ կան։ Երեկվանը նորագույն հրաշքների լոկ սկիզբն էր։ Շուտով կսկսվի իսկական կոպերֆիլդը։

•  

  «Հայոց Աշխարհ»-ի երեկվա համարում պատմեցինք, թե ինչպես է ամերիկացի միլիարդատեր Ջորջ Սորոսը ֆինանսավորում մեր երկրում հեղափոխության նախապատրաստումը, մասնավորապես՝ նաեւ «Հայաստանի Հելսինկյան կոմիտեի» միջոցով։ Բնականաբար դա ընդամենը փոքրիկ դրվագ էր գունավոր հեղափոխությունների սույն արտահանողի Հայաստանում ծավալած բուռն գործունեությունից։

   

  Դե ինչ, այդ առումով նա իսկապես ահռելի փորձ ունի. բավական է հիշել թեկուզ Ուկրաինան եւ Վրաստանը։

   

  ՍՈՐՈՍՆ ՈՒ ՆԱՐՆՋԱԳՈՒՅՆ ՀԵՂԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆԸ

   

  2004 թվականի մարտի վերջին Ուկրաինայում տեղի ունեցավ նախընտրական մրցարշավի կտրուկ ակտիվացում։ Չնայած թեկնածուների գրանցումը դեռ չէր սկսվել, սակայն նախորոշվեցին նախագահի պաշտոնի երկու հիմնական հավակնորդները՝ Վ.Յուշչենկոն եւ Վ.Յանուկովիչը։

  Ապրիլի սկզբին Վ.Յուշչենկոն հանդիպեց Ջ.Սորոսի հետ։

  Դեմոկրատական կուսակցության ֆինանսաքաղաքական շրջանակների հետ սերտ կապեր ունեցող ամերիկյան միլիարդատիրոջ եւ քաղաքական գործչի այցելության առիթով Կիեւում մարտի վերջերին կազմակերպվեց եւ անցկացվեց բողոքի բազմահազարանոց ակցիա, որի հովանավորը Սորոսի «Վերածնունդ» միջազգային հիմնադրամն էր։ Ակցիան ընդդիմության յուրօրինակ ցուցադրական ելույթն էր իր հովանավոր Ջորջ Սորոսի համար։ Վերջինս պետք է սեփական աչքով տեսներ, որ զուր չէ հսկայական գումարներ ներդնում Ուկրաինայում նախագահական ընտրություններից առաջ իրավիճակի ապակայունացման համար։

  «Վերածնունդ» հիմնադրամի միջոցներով մարտի 31-ին անցկացվեց նաեւ «Մարդու իրավունքներն ընտրությունների ժամանակ» իրավապաշտպանական ֆորումը։ Կիեւյան ֆորումին մասնակցեց մոտ 120 ներկայացուցիչ՝ ընդդիմադիր քաղաքական եւ հասարակական 82 կազմակերպություններից։ Իր ելույթում Ջ.Սորոսը տեղեկացրեց, որ «Վերածնունդը» ընտրական տեղամասերի մուտքի մոտ կանցկացնի քվեարկության մասնակիցների հարցում։ Դրա համար նախատեսված է ներգրավել հազարավոր ակտիվիստների։

  Ջ.Սորոսի մտադրությունները գաղտնիք չէին Ուկրաինայում նրա քաղաքական հակառակորդների համար։ Հենց դրանով է բացատրվում ֆորումի բացման նախօրեին տեղի ունեցած միջադեպը. «Բրատստվո» կազմակերպության ակտիվիստները Սորոսի վրա մայոնեզ լցրեցին, իսկ հետո՝ ջուր։ Շարժման ներկայացուցիչները բացատրեցին իրենց արարքը երկրի ներքին գործերին ամերիկյան գործարարի միջամտությամբ, հարավսլավական եւ վրացական սցենարներով Ուկրաինայում հեղափոխություն իրականացնելու ձգտումով։

  Սորոսը հերքում էր հեղափոխությունների իրականացմանն իր մասնակցությունը, բայց ոչ մեկի համար գաղտնիք չէ, որ հենց նա է կանգնած Հարավսլավիայում («Օտպոր» շարժում), Բելառուսում (ԲԱՃ, «Զուբր»), Վրաստանում («Կմարա»), Ադրբեջանում եւ, ցավոք, Հայաստանում ընդդիմության գործունեության կազմակերպման հետեւում։

  Ուկրաինայում սորոսյան փողերի գլխավոր հասցեատերը դարձավ Վ.Յուշչենկոյի «Նաշա Ուկրաինան»՝ որպես երկրի հիմնական ընդդիմադիր ուժ։ Որոշակի օգնություն ստացան նաեւ ավելի արմատական ազգայնամոլական կազմակերպությունները, նույնիսկ անարխիստ-կոմունիստները։ Ֆինանսավորման օբյեկտների ընտրության հիմնական չափորոշիչն ընդդիմադիր ուղղվածությունն ու որոշակի թվով մարդկանց փողոց հանելու կարողությունն էր։

  Ուկրաինական հեղափոխությանը մասնակցել են Միացյալ Նահանգների Ազգային ժողովրդավարական կազմակերպությունը, ԱՄՆ Հանրապետական կուսակցության միջազգային հանրապետական ինստիտուտը, ԱՄՆ Լրատվական գործակալությունը, Freedom House-ը, Ջորջ Սորոսի «Բաց հասարակություն» ինստիտուտը։

  «Պորա»-ի ֆինանսավորումն իրականացվում էր ապակենտրոնացված. «Պրավեքս-բանկի» եւ «Վեսթերն Յունիոնի» միջոցով, գումարները փոխանցվում էին Միջազգային զարգացման հարցերով ԱՄՆ գործակալության, Ֆրիդրիխ Էբերտի հիմնադրամի, Ջորջ Սորոսի հիմնադրամի եւ այլ կազմակերպությունների կողմից։

  Ըստ որոշ տվյալների, հրեական կապիտալը, որի ներկայացուցիչն է Սորոսը, Ուկրաինայում հեղափոխության համար ծախսել է ավելի քան 40 մլն դոլար։

   

  ՍՈՐՈՍՆ ՈՒ ՎԱՐԴԵՐԻ ՀԵՂԱՓՈԽՈՒԹՅՈՒՆԸ

   

  2003 թվականի նոյեմբերի վերջին տեղի ունեցած վրացական «վարդերի հեղափոխության» առանձնահատկությունն այն էր, որ Վրաստանում միաժամանակ կենսագործվում էին Էդ.Շեւարդնաձեին իշխանությունից հեռացնելու միանգամից երկու՝ միմյանց հետ մրցակցող ծրագրեր։

  Դա բացատրվում է նրանով, որ վրացական քաղաքական բեմի կուլիսներում գործում էին բազմաթիվ տարբեր կազմակերպություններ, առաջին հերթին՝ ամերիկյան։ Դրանց թվին էին պատկանում Թբիլիսիում ԱՄՆ դեսպանատունն ու Պետդեպարտամենտը, Միջազգային զարգացման ԱՄՆ գործակալությունը եւ այլն։

  Դրանց հետ մեկտեղ գործում էին բազմաթիվ ոչ կառավարական կազմակերպություններ՝ Սորոսի հիմնադրամը, Freedom House-ը եւ այլն։ Արդյունքում վարդերի հեղափոխության տատմոր դերին միանգամայն հիմնավորված հավակնում էին առնվազն երկու մարդ՝ Վրաստանում ԱՄՆ դեսպան Ռիչարդ Մայլզը եւ Ջորջ Սորոսը։

  2004 թվականի սկզբին Դավոսում անցկացվող տնտեսական ֆորումի ժամանակ Սորոսը բացահայտ խոստովանեց, որ հենց իր փողերով է իշխանազրկվել Էդ.Շեւարդնաձեն։ «Ես հպարտանում եմ Վրաստանում իրականացրած հեղափոխությամբ»,- հայտարարեց նա եւ խոստացավ, որ իր հիմնադրամն աշխատավարձ կվճարի վրաց նախարարներին ու պաշտոնյաներին։

  Սորոսը ֆինանսավորում էր Արդար ընտրությունների միջազգային ընկերության (ISFED) եւ «Կմարա» երիտասարդական կազմակերպության գործունեությունը, որը պիտի դառնար ցույցերի, փողոցային ակցիաների, հացադուլների եւ այլ գործողությունների կազմակերպիչը։

  Սորոսի փողերով վրացական ընդդիմության հարվածային ջոկատները հատուկ դասընթացներ էին անցնում Սերբիայի տարածքում գտնվող ճամբարներում, իսկ սերբական հրահանգիչները գալիս էին Վրաստան ակտիվիստների ուսուցումը տեղում կազմակերպելու համար։

  Հետաքրքիր է, որ Մ.Սահակաշվիլին այնքան բարձր գնահատեց Վրաստանում Սորոսի հիմնադրամի գործադիր տնօրեն Կախա Լոմայայի ծառայությունները, որ հեղափոխությունից հետո նրան նշանակեց կրթության նախարար։

•  

  В последние годы американец Джин Шарп, написавший книгу «От авторитаризма к демократии», стал для организаторов цветных революций, в том числе и в Армении, настоящим гуру.

   

  Можно со всей ответственностью утверждать, что действия «левоновцев» в последние несколько месяцев – от предвыборных мероприятий и событий 1-2 марта до сегодняшних «политических прогулок» - совершаются в строгом соответствии с советами великого гуру.

  В действительности же разработанные Шарпом методы имеют к демократии такое же отношение, как, скажем, распространенные в середине 80-х приемы нейро-лингвистического программирования или обещания сделать лягушку принцессой, а глупца – эталоном мудрости и красоты.

  По сути своей эти методы практически одинаковы, а цель их состоит в том, чтобы воздействовать на общественное сознание путем демонстрации приемов влияния личности или группы людей на коллектив. В широком смысле это приемы массовой психологической атаки, которым сам Шарп дает туманное определение – «управление конфликтом».

  Знакомишься с разработанными Шарпом 198 методами и диву даешься. Проделан титанический труд, щедро оплаченный из государственных и частных источников. Мы не беремся судить о вкладе подобных исследований в социологическую науку, но с точки зрения воздействия на нравственное здоровье общества эти умственные упражнения кажутся весьма опасными. Методическое пособие, в котором перечислены все возможные действия, необходимые для того, чтобы добиться неповиновения государственным институтам и помочь кому-то захватить власть. «Замутить государство», как писал русский террорист Нечаев в своем «Катехизисе революционера».

  Эти методы уже полностью «завладели массами», причем в основном там, где демократия позволяет проводить целенаправленную агиткампанию в прессе, а также устраивать склоки и дестабилизировать обстановку, пропагандируя идею «гражданского общества».

  Методы Шарпа стали частью повседневной жизни общества: «Публичные выступления, письма протеста или в чью-то поддержку, целенаправленные кампании в СМИ, дискредитация официальных властей, дискуссии на тему свободы слова, массовые акции протеста, сидячие забастовки, голодовки, «освоение территорий», высмеивающие власть акции, дискредитация конкретных должностных лиц, создание общественных правозащитных и многих других организаций, формирование в обществе негативного отношения к любому шагу властей» и так далее.

  Вышеперечисленное – лишь малая часть 198 методов, помогающих организовать «сопротивление без насилия». И все эти средства целенаправленно используют отечественные необольшевики.

  Однако идея сопротивления без насилия, лишенная морали и этики, становится одной из манипуляционных технологий, иначе говоря, инструментом насилия, средством мощной психологической атаки на массовое сознание. Она, как и все другие психотехнологии, крайне опасна. Действуя на подсознание, она побуждает людей к неосознанным шагам, совершаемым вопреки их воле. Человек начинает действовать во вред не только окружающим, но и самому себе. Какое уж тут «сопротивление без насилия»?

  Возможный диалог между властями и оппозицией – давно избитая тема. Многие не могут понять, почему радикалы так упорно и последовательно отказываются от диалога. А ведь все очень просто. Давайте посмотрим, что говорит Шарп о диалоге, то есть о переговорах с властями.

  «Переговоры не являются средством достижения взаимоприемлемого решения проблемы. Его может обеспечить только распределение власти в пользу демократов. Этого можно достичь только путем борьбы, а не переговоров... Успех во многом обусловлен умелым использованием наиболее мощных средств сопротивления, а не переговорами. По нашему убеждению, самым мощным оружием борцов свободы является политическое неповиновение».

  Так о каком диалоге может идти речь, если сам гуру цветных революций призывает своих последователей к политическому неповиновению?

                         ВАРДАН БАРСЕГЯН

CHENGDU, China (CNN) -- Chinese military engineers are prepared to dynamite a potentially dangerous "quake lake" created when landslides dammed a river after this month's earthquake in which more than 65,000 people were killed, state-run media reported Monday. A Chinese helicopter prepares to airlift a bulldozer to help with clearing quake landslides. Click to view previous image 1 of 2 Click to view next image more photos » Authorities are concerned the swelling lake will burst as water from the Jianhe river in Beichuan county in China's southwestern Sichuan province rises behind the earthquake-created dam, the Xinhua news agency reported. "The lake ... may cause a devastating flooding if the barrier bursts," Xinhua said. Authorities want to control the flow of water -- rather than have the dam give way all at once -- by creating a spillway. Helicopters transported military experts armed with dynamite and heavy equipment to the site Monday morning. About 1,800 Chinese soldiers and police were already at the site. More than 30 of the so-called quake lakes were created by the 7.9-magnitude quake that devastated the region on May 12. Chinese officials Monday emphasized that the country's one-child policy allows families with a child killed, severely injured or disabled to have another child. A strong aftershock on Sunday killed at least eight people, injured about 1,000 others and destroyed more than 70,000 homes in China's Sichuan, Gansu and Shaanxi provinces. Video Watch a report on dangerous quake-made lakes and dams » Don't Miss * China: Quake toll surpasses 60,000 * Special report: China earthquake * iReport.com: Send photos, videos of relief effort Impact Your World o See how you can make a difference The official toll from the original quake has now risen to 65,080, China's Civil Affairs Ministry said Monday. Another 360,058 people were injured and 23,150 are missing, according to the ministry. Video Watch soldiers dig out landslides as blasts ring out » The worst damage occurred in Sichuan, which has experienced thousands of aftershocks over the past two weeks, but Sunday's -- which the U.S. Geological Survey measured at a 6.0 magnitude -- was the strongest since a 5.8-magnitude tremor shook the region a day after the initial quake. Shaanxi experienced the highest death toll as a result of the aftershock, with four people losing their lives. One each died in Sichuan and Gansu. The aftershock damaged more than 200,000 other homes, according to state media. It also damaged another dam, cutting off several more roads in the region. Video Watch a report on how the 'quake lakes' were formed » Sunday's aftershock was felt in Chengdu, one of the largest cities in the Sichuan province and about 240 km (150 miles) from the aftershock's epicenter. A CNN employee, on the 24th floor of a high-rise hotel, reported that the building swayed. At a news conference Sunday, a Civil Affairs Ministry official said rescue workers had pulled 6,537 people alive from the rubble of the earthquake. advertisement An official from the Ministry of Water Resources said at the same briefing that 69 dams damaged by the quake were in danger of bursting in Sichuan province. The government estimates that 45 million people, mostly in the Sichuan province, were affected by the earthquake and that 5 million were left homeless. CNN's Yuli Yang and Samson Desta contributed to this report. Copyright 2008 CNN. All rights reserved.This material may not be published, broadcast, rewritten, or redistributed. Associated Press contributed to this report.